Wielaert - Nog een keer naar Nieuw China

In dit artikel:

Met nog een week te gaan tot de definitieve sluitingsdatum op zaterdag 31 januari ontstaat er een run op Chinees‑Indisch restaurant Nieuw China op de Biltstraat in Utrecht. Het etablissement, ruim vijftig jaar een stadsgezag, sluit omdat de tweede generatie — de zonen van oprichter meneer Phoeng — de pensioengerechtigde leeftijd nadert en pogingen om vers personeel en koks te werven niet slaagden. Daarmee verdwijnt het oudste restaurant van dit type in Utrecht; eerder verloor de stad al Paradijs (gesloten in 2017) een vergelijkbaar instituut.

Nieuw China opende in de jaren zeventig en onderscheidde zich door een Chinese keuken met een Indisch accent, dankzij de Indonesische echtgenote van meneer Phoeng. Voor generaties studenten en latere vaste Utrechters hoorde het erbij: betaalbaar, herkenbaar eten in een tijdloos interieur. De auteur beschrijft persoonlijke verbondenheid — decennialang een terugkerende gast, met vaste bestellingen zoals de Nasi Nieuw China en in grotere gezelschappen de Indische rijsttafel Pedis — en schetst hoe het restaurant fungeerde als ontmoetingsplek waar herinneringen aan studietijd en eerdere levensfases werden opgehaald.

De naderende sluiting veroorzaakt melancholie bij stamgasten; velen willen nog eenmaal langsgaan en reserveren is nu raadzaam. Tijdens een laatste etentje nam de schrijver de oude menukaart mee als aandenken, een tastbaar bewijs van het cultureel-maatschappelijke belang van zulke buurtrestaurants. De sluiting illustreert ook een breder probleem: vergrijzing van eigenaren en het moeilijk vinden van opvolging in de horeca, waardoor langlopende lokale instellingen verdwijnen.