'Iedereen moppert, wij hebben plezier': zo ziet samenleven met een azc'er eruit in Amersfoort

In dit artikel:

In Amersfoort lopen bewoners van een nabijgelegen asielzoekerscentrum dagelijks met dekens, jassen en dikke sokken in rolstoelen naar buiten om ouderen van een woonzorgcentrum door het bospad te duwen. De drie asielzoekers — Zehra, Ayse en Yusuf — wonen sinds kort in het azc en helpen op een rustig tempo de bewoners naar de tuin; woordelijke communicatie gaat soms lastig, maar met handen, voeten en kleine gesprekjes lukt het prima.

Afgelopen jaar ontstond er veel protest tegen de komst van twee nieuwe azc’s in de stad; zorgen over veiligheid leidden tot uitstel en gesprekken met de gemeente. Voor deze buren was die ophef ongegrond: bewoners van het zorgcentrum benadrukken dat het contact juist prettig en verrijkend is. Mevrouw Verlinden, die uitkijkt op het bos, geniet van het buitenzijn en zegt dat nieuws vooral negatief doet klinken, terwijl zij alleen plezier ervaart. Coördinator participatie Nienke Verbaan legt uit dat zulke loopjes azc-bewoners uit hun isolement halen, zin geven en laagdrempelig taal- en contactmomenten bieden. Ze ziet mensen blij terugkeren en merkt dat vaker oogcontact en begroetingen in de buurt ontstaan.

Zuster Jeanne, die al jaren in het oude klooster woont, noemt de asielzoekers “gewoon mensen” en is verdrietig over de ontstane commotie; ze vertelt hoe een bewoner haar laatst in het donker naar huis heeft begeleid. Na de wandeling genieten de ouderen van een warme kop thee en velen willen graag vaker mee.