Taams - D.E.M.G.S.T. (41)

In dit artikel:

Raymond Taams schrijft in een scherpslippige, ironische column alsof hij een ‘alleenheerser’ is — eerst grootspraak over het sturen van Europa vanuit Parijs en Berlijn en zijn minachting voor Nederland — om vervolgens terug te keren naar de realiteit: zijn stuk hoort thuis op een Utrechtse site en gaat over lokaal bestuur van de Domstad.

Als hypothetische Utrechts alleenheerser zou hij grootschalige festivals verbieden die volgens hem bezoekers en horeca leegtrekken en buurtbewoners opzadelen met langdurige, basgedreven herrie. Taams benadrukt dat hij niets tegen kleine, kleinschalige feesten heeft; zelf organiseert hij jaarlijks een kleinschalig 'Eindfeest' aan de Ravellaan voor zo’n tweehonderd mensen, betaalbare drank en lokale bands. Dat soort bijeenkomsten noemt hij verdraagbaar tegenover de “massale technofestivals” die in zijn ogen het weekend en de rust van bewoners verstoren.

Hij eist het recht om te bepalen welke muziek wel of geen overlast mag veroorzaken en sluit daarbij populaire Nederlandse acts als Bløf en Guus Meeuwis expliciet uit. De tekst blinkt uit in provocatie en hyperbool — bedoeld om te choqueren — maar raakt een reëel thema: de spanning tussen grootschalige evenementen en leefbaarheid in binnenstedelijke wijken. In bredere context is dit onderdeel van een landelijke discussie over de balans tussen cultuur- en uitgaansleven enerzijds en rust, woonkwaliteit en horeca-economie anderzijds.