Taams - D.E.M.G.S.T. (25)

In dit artikel:

Op een droge februaravond wandelt columnist Raymond Taams over de Westerkade en raakt hij geraakt door een gevoel van verlatenheid: de nog fonkelende kerstlichtjes wachten erop opgeborgen te worden, misschien in een loods in Mijdrecht of een garagebox in Nieuwegein. Die uiterlijke vergankelijkheid zet hem aan het denken over mensen die ooit belangrijk waren en nu verdwenen zijn — een moment van melancholie dat hij snel in speldenprikjes omzet.

Taams richt zijn pijlen vooral op Dick Schoof, die volgens hem twee jaar geleden Mark Rutte opvolgde als regeringsleider. Waar Rutte volgens de schrijver Nederland liet veranderen in een kille, competitieve samenleving, beschouwt Taams Schoof als de passende incarnatie van die leegte: aanvankelijk onderwerp van spot (ook in het Sinterklaasjournaal), inmiddels al grotendeels vergeten. Met een mengeling van afstandelijke bitterheid en zwarte humor fantaseert hij over Schoofs stille aftocht — geen vaderlijke trooster, maar een geruisloze verdwijning van het politieke toneel terwijl de alledaagse kerstverlichting naar de onderste la van het geheugen verhuist.

Het stuk verbindt een persoonlijke observatie aan een politieke reflectie: zowel seizoensgebonden decoratie als leiderschap blijken tijdelijk en gemakkelijk te verstoffen. De columnist sluit cynisch af met de gedachte dat de lichtjes in november weer mogen verdwijnen — en dat niemand het rouwt.