Opgroeien in een azc: 'Mijn kinderen moeten het gevoel hebben dat dit thuis is'

In dit artikel:

In het azc in de bossen bij Leersum wonen de Yezidische ouders Dakhiel en Dalal met hun twee jongste zonen, Demiel (10) en Dayl (7). Het gezin verblijft daar sinds ongeveer twee jaar; de jongens zijn in vluchtelingenkampen geboren en kennen weinig anders dan onzekere woonomstandigheden. Terwijl Demiel vooral blij is met het voetbalveld en de verhuizing naar een rustiger woongebouw, gaat Dayl graag naar school en heeft hij een juf die hij leuk vindt. De oudste zoon, Daniel, woont nog in Irak — iets waar de ouders dagelijks mee bezig zijn en waarvoor moeder Dalal tot vier keer per dag videobelt. De familie draagt nog de gevolgen van de genocide van 2014: stressklachten bij de moeder en gewichtsverlies bij de vader door voortdurende zorgen over de asielprocedure en de situatie thuis. Ondanks die spanningen proberen de ouders hun kinderen een zo normaal mogelijke opvoeding te geven, hen te beschermen tegen volwassen zorgen en het verblijf in het azc voor hen zoveel mogelijk als thuis te laten voelen. Hun verhaal illustreert ook een breder thema: in Nederland wonen tienduizenden minderjarige kinderen met hun ouders in azc’s, terwijl het publieke debat vaak vooral gaat over de komst van alleenstaande mannen.