Wereldkampioen Noël trekt zijn judopak niet meer aan: 'Wat doe ik mijzelf nog aan'
In dit artikel:
Noël van ’t End (34) uit Driebergen-Rijsenburg beëindigt zijn judocarrière; hij zette eind 2025 een definitief punt achter jarenlange topsport. De wereldkampioen van 2019 maakte het besluit na een periode van twijfel over motivatie en lichamelijke tol, en na een schorsing van vijf maanden vanwege fouten bij het invullen van zijn whereabouts‑gegevens voor dopingcontroles. "Het is goed zo," zegt Van ’t End over zijn keuze.
Van jongs af aan stond hij op de mat. Ontdekt en opgeleid door Amersfoorter Theo Meijer, groeide judo uit tot zijn leven: dagelijks trainen, toernooien en het voortdurend stellen van nieuwe doelen. Zijn grootste triomf behaalde hij in 2019 in Japan — hetzelfde land waar Anton Geesink decennia eerder geschiedenis schreef — toen hij wereldkampioen werd. Daarnaast won hij meerdere Grand Slams en nam hij drie keer deel aan de Olympische Spelen, zonder daar een medaille te veroveren.
De beslissing om te stoppen kwam niet ineens. De dagelijkse discipline en het gebrek aan vrijheid begonnen zwaarder te wegen. Die onvrede werd versterkt door de five‑month ban in 2025: Van ’t End erkent twee whereabout‑fouten als zijn eigen nalatigheid — vergeten wijzigingen door te geven bij buitenlandse trainingskampen — maar bestrijdt gebruik van verboden middelen. Bij een derde fout speelde volgens hem een technische storing van de app een rol; een juridische procedure daartegen leverde geen vrijspraak op.
De schorsing gaf hem ongewenste maar wel noodzakelijke rust om na te denken over zijn toekomst. In oktober besloot hij dat het Nederlands kampioenschap in december in Almere zijn afscheidstoernooi zou zijn. Ondanks minimale voorbereiding — één training in de week vooraf vanwege zijn schorsing — behaalde hij verrassend zilver; in de finale verloor hij na golden score van Simeon Catharina. Het afscheid was voor hem meer een afsluiting dan een teleurstelling: hij genoot van het samenzijn met oude bekenden en ervoer geen stress.
Voor 2026 verwacht Van ’t End een rustiger bestaan: een kantoorbaan die structuur geeft en meer vrije weekenden. Judo denkt hij niet helemaal los te laten; lesgeven op regionaal niveau of als trainer voor kinderen spreekt hem aan. Symbolisch gooit hij zijn judopak in de garage — het hoofdstuk is volgens hem gesloten, maar de sport blijft mogelijk terugkomen in een andere rol.