Hun geliefden waren orgaandonor: 'Maakt het voor nabestaanden duidelijker'

In dit artikel:

Anneke Molenaar uit De Meern en Frank Burgers uit Zegveld vertellen tijdens de Week van het Donorgesprek waarom zij hun wensen over orgaan- en weefseldonatie vooraf hebben besproken en vastgelegd. Volgens hen geeft dat nabestaanden duidelijkheid op een emotioneel moment.

Molenaar verloor haar man in 1990 aan een hersentumor. Zijn organen konden door zijn ziekte niet meer worden getransplanteerd, maar zijn hartkleppen wel. Een brief van het Academisch Ziekenhuis Utrecht waarin stond dat hij daarmee “leven na leven” mogelijk had gemaakt, bood haar troost.

Burgers’ 20-jarige zoon kwam in 1995 om het leven na een motorongeluk. Hij had eerder duidelijk gezegd dat hij orgaandonor wilde zijn. Daardoor wist de familie na zijn overlijden wat hij gewild zou hebben, ondanks het verdriet. Volgens Burgers inspireerde zijn keuze later ook andere jongeren in het dorp om hun wensen vast te leggen.

Sinds de invoering van de nieuwe Donorwet in juli 2020 worden volwassenen automatisch geregistreerd in het Donorregister als zij geen keuze vastleggen. Mensen kunnen ook aangeven dat zij geen donor willen zijn of iemand anders laten beslissen. Een arts van het UMC Utrecht roept inwoners op actief een keuze te maken, zodat het gesprek met nabestaanden beter voorbereid kan worden. Dat gesprek vindt na een overlijden altijd plaats.

Molenaar steunt de huidige wet, omdat een vastgelegde keuze volgens haar voorkomt dat nabestaanden moeten raden wat iemand wilde. Op 1 oktober 2026 hadden 4,7 miljoen Nederlanders aangegeven donor te willen zijn. 3,5 miljoen stonden geregistreerd als ‘geen bezwaar’, 4,3 miljoen hadden bezwaar gemaakt en 1,4 miljoen lieten de beslissing aan een ander over. Het ministerie van Volksgezondheid werkt deze cijfers maandelijks bij.