Groep woningzoekenden valt compleet tussen wal en schip
In dit artikel:
Margot Hovenkamp (67) sprak vorig jaar bij een informatiebijeenkomst in Utrecht uit naam van veel oudere alleenstaanden die ondanks jarenlange inschrijving nauwelijks uitzicht hebben op een betere sociale huurwoning. Ze woont al 35 jaar aan de Minkade in Utrecht, op ongeveer 45 m2 in een eenkamerwoning van corporatie Portaal zonder eigen tuin. Hoewel ze de locatie waardeert, ervaart ze structurele nadelen: gehorige woningen, geluidsoverlast (vaak door medebewoners in begeleid wonen) en algemene woninggebreken in het aanbod.
Hovenkamp is financieel niet ruim bedeeld: na haar pensionering nam haar inkomen iets toe, maar huren buiten de sociale sector zijn onbetaalbaar en kopen is geen optie. Al ruim dertig jaar staat ze ingeschreven bij Woningnet, bezocht naar eigen zeggen zo’n 150 bezichtigingen en zag keer op keer dat woningen die bij haar passen naar mensen met urgentie- of voorrangsregelingen gaan. Vaak zijn de aangeboden alternatieven kleiner, slechter onderhouden of in onrustige buurten, en tegen soms hogere huur. Wanneer ze wél een kans kreeg, heeft ze meerdere malen een aangeboden woning geweigerd omdat verborgen gebreken (schimmel, geluid, verontreinigde tuin) niet werden vermeld door verhuurmakelaars.
Haar ervaring illustreert volgens haar een “vergeten groep”: oudere alleenstaanden met een beperkt inkomen die na een begin als starter nooit doorstroomden naar een ruimere, betere woning. Hovenkamp pleit daarom voor andere instrumenten naast louter inschrijfduur. Ze stelt een regeling ‘Van Klein naar Beter’ voor (vergelijkbaar met het bestaande ‘Van Groot naar Beter’ voor ouderen die kleiner gaan wonen), ruilmogelijkheden tussen sociale huurzoekers in verschillende steden om de doorstroming te bevorderen, en een extra urgentiebepaling waarbij inschrijftijd periodiek zwaarder meeweegt en bijvoorbeeld na vijftien jaar voorrang op een woning met tuin geeft.
Ze overweegt de droom van een eigen tuintje nog niet los te laten: ze wil geen seniorenflat tussen rollators, maar een tweekamer- of driekamerwoning met iets meer ruimte. Hovenkamp biedt zich aan om mee te denken over oplossingen, maar ervaart tot nu toe veel stilte van beleidsmakers en corporaties. Haar verhaal zegt iets over de knelpunten in de Utrechtse sociale huursector en het ontbreken van maatwerk voor een specifieke, kwetsbare groep woningzoekenden.