Lijm, zand en gaten: in Vianen zijn ze de hele dag bezig met asfalt

In dit artikel:

De afgelopen weken kampen weggebruikers met losliggende stukken en gaten in het asfalt, onder meer deze week op de A2 bij Abcoude en op diverse lokale wegen. Onderzoeksgroepen van het Asfaltkenniscentrum in Vianen, waar asfalt- en bitumenmonsters worden getest, leggen uit dat de vorstschade vooral optreedt in zogeheten zoab (zeer open asfaltbeton). Dit type deklaag, dat steeds vaker op snelwegen wordt toegepast, heeft grote poriën zodat geluid wordt gedempt en regenwater snel kan wegvloeien; dat vermindert opspattend water en verbetert zicht bij nattigheid.

Die open structuur heeft echter een keerzijde: er blijft water in de laag staan en het wegdek wordt zwaarder belast, waardoor veroudering en versnelde schade ontstaan, vooral richting het einde van de verwachtte levensduur van wegdekken. Volgens André Bakker van het kenniscentrum is normaal asfalt op zich duurzaam (10–20 jaar), maar zoab vertoont eerder zichtbare gaten — iets wat zich naar verwachting na drie tot vijf jaar kan manifesteren.

Naast schadeherstel wordt in Vianen ook gewerkt aan verduurzaming van asfaltproductie. Traditioneel zijn veel fossiele brandstoffen nodig, vooral voor bitumen (de lijm uit aardolie). Onderzoekers experimenteren met alternatieve bindmiddelen, zoals lignine uit gras, om de milieubelasting te verkleinen. Bakker benadrukt dat de techniek complex is maar veelbelovend: de voordelen van zoab zijn groot, maar de hinder door vorst en veroudering blijft een praktisch probleem.