Harold zocht zijn opa op Google en ontdekte zijn rol bij de Februaristaking

In dit artikel:

Een toevallige Google-zoektocht bracht de in Colorado wonende Harold Kamperman (59) op het spoor van zijn grootvader Gerrit. Via een bericht van het Museum van Zuilen ontdekte hij dat Gerrit een belangrijke rol had gespeeld bij de Februaristaking in Utrecht. Samen met zijn broer Marcel (64), die in Perth woont, bezocht Harold het monument voor de staking. De broers zien elkaar door de afstand van ongeveer 16.000 kilometer zelden, waardoor het bezoek extra bijzonder was.

Gerrit Kamperman werd in 1896 geboren en werkte als chauffeur bij Werkspoor. Op 25 februari 1941 legden Amsterdamse werknemers het werk neer uit protest tegen de eerste grote razzia’s op Joden. Waarschijnlijk hoorde Gerrit hiervan tijdens een rit naar Amsterdam. De volgende ochtend zou hij zijn collega’s in Utrecht hebben overgehaald om eveneens te staken. Samen trokken zij langs andere fabrieken, waar meer werknemers zich aansloten. De bezetters maakten de staking dezelfde dag met dreigementen en arrestaties een einde.

Volgens het Utrechts Archief zat Gerrit van 6 tot 17 maart 1941 vast in het Utrechtse huis van bewaring, nadat hij door de Sicherheitspolizei was opgepakt. In juli werd hij opnieuw een week opgesloten. Binnen de familie bestaat het verhaal dat zijn van oorsprong Duitse vrouw Maria Söllingen hem tijdens zijn eerste arrestatie vrij kreeg door te benadrukken dat hij met een Duitse vrouw was getrouwd. Wat daarna met Gerrit gebeurde, is niet bekend. De broers vermoeden dat hij onderdook en in het verzet actief werd, mogelijk met het verspreiden van voedselbonnen of het monteren van wapens, maar bewijs daarvoor ontbreekt.

Uit angst voor represailles werden de vijf kinderen van Gerrit en Maria tijdens de oorlog bij verschillende boerderijen in de Achterhoek ondergebracht. Ook over Maria’s activiteiten in die periode weten de broers weinig. Na de oorlog kreeg Gerrit zijn baan bij Werkspoor niet terug en bleef het gezin arm. Die omstandigheden droegen er volgens de familie mogelijk aan bij dat hun ouders later naar Tasmanië emigreerden.

Als kinderen kenden Harold en Marcel hun grootvader vooral als een stille, gelovige en wat strenge, maar lieve man. Nu beseffen ze beter welk risico hij nam door in 1941 met vijf kinderen voor een staking tegen de nazi’s op te komen. Bij het monument legden ze bloemen neer met een boodschap aan hun opa. Tegelijk hopen ze nog ontbrekende puzzelstukken over zijn oorlogsgeschiedenis te vinden.