Een (moderne) suikerzakje-expo in Volksbuurtmuseum

In dit artikel:

De 30-jarige kunstenaar en verzamelaar Chloé Pérès-Labourdette onderzoekt Utrechtse herinneringen via een ogenschijnlijk alledaags voorwerp: het suikerzakje. Ze spaart vooral zakjes uit de horeca — soms met verrassende aanwijzingen, zoals een exemplaar van Tivoli aan het Lepelenburg dat haar aanzet tot nader historisch onderzoek — en gebruikt die vondsten om beelden en verhalen over oud-Utrecht te reconstrueren.

Van 23 april tot 31 mei 2026 toont ze in een solotentoonstelling genaamd Zoete Tijden in het Volksbuurtmuseum (Waterstraat, Utrecht), een presentatie die gezamenlijk door het Volksbuurtmuseum en Kunsthal Kloof wordt gepresenteerd. De productie van haar kunstwerken kreeg steun van Kapitaal Utrecht. In de expositie combineert Chloé haar verzameling met eigen zeefdrukken die de grafische kwaliteiten van de oude zakjes naar nieuwe vormen vertalen en tegelijk reflecteren op het bewaren zelf.

Historisch gezien waren suikerzakjes in de jaren ’50, ’60 en ’70 populair als goedkoop reclamemateriaal; hun ambacht verdween grotendeels met de opkomst van de suikerstick, waardoor echte verzamelaars zich vooral op de oudere zakjes richten. Voor Chloé is verzamelen een manier om melancholie en familiegeschiedenis — deels ingegeven door haar Franse afkomst — vast te houden; ze haalt zelfs fotoboeken uit de prullenbak om herinneringen te redden. Tegelijk waarschuwt ze kritisch: "Als je veel verzamelt, zie je het niet meer," waarmee ze het spanningsveld tussen bewaren en overdaad aankaart.