Het verdriet van de bewoners aan de Visscherssteeg: 'Mijn hele leven daar is weg'
In dit artikel:
In Utrecht, aan de Visscherssteeg, proberen bewoners hun leven opnieuw op te bouwen nadat een explosie ruim een maand geleden drie panden zwaar beschadigde. De zwaarst getroffen gebouwen worden deze week gesloopt; de nasleep heeft bij meerdere gezinnen tot verlies van hun woningen en de meeste bezittingen geleid.
Claudia Hoejenbos woonde met haar man direct naast het compleet ingestorte huis; haar eigen woning is onbewoonbaar. Ze kreeg drie uur onder begeleiding naar binnen om emotionele spullen te pakken — fotoalbums, tekeningen en kleding — maar veel meubels en andere inboedel moesten achterblijven. Het pand staat in een beschermd stadsgezicht, wat de pijn over het verlies van een geliefd en zorgvuldig ingerichte thuis versterkt. Claudia was thuis tijdens de ontploffing en herinnert zich het instorten van het huis naast haar; sindsdien voelt haar tijdelijke onderkomen nog niet als thuis.
Maria 't Hart en haar man Jos wonen al decennia in hetzelfde pand; Jos kocht het huis in 1982 en restaureerde het geleidelijk terug in oude staat. Maria mag nog kort het huis in, maar kan er niet wonen; de constructie wordt onderzocht. Hoewel glas-in-lood beschadigd is, hoopt ze dat veel te herstellen valt. Ze voelt zich sterk verbonden met het huis en bezoekt het dagelijks; ze klaagt ook over gebrekkige communicatie van de gemeente rond de sloopplannen.
Van het huurhuis van Pepijn Schaeffer en zijn partner Quinten bleef alleen puin over; ook hun bezittingen liggen grotendeels verloren. Onder begeleiding doorzocht Pepijn de brokstukken en vond een overlijdensboekje uit zijn jeugd — een vondst die hij als een kostbaar aandenken beschouwt. Pepijn en zijn partner huren nu een appartement in de binnenstad; hij probeert langzaam weer op te bouwen, koopt noodzakelijke spullen en kijkt uit naar zijn huwelijk in september, maar de gebeurtenissen laten hem niet los.
De drie bewoners spreken ook over praktische onzekerheden: naar verwachting duurt de sloop weken, waardoor terugkeer ongewis blijft. De buurt reageert meelevend — er worden spullen en hulp aangeboden en sommigen zoeken tweedehandsmeubilair — maar het ontbreekt hen vooral aan hun herinneringen en persoonlijke spullen. De explosie laat naast materiële schade vooral emotionele leegte en lange onzekerheid achter over het herstel en de toekomst van hun woningen.